1993

In 1993 had Said eindelijk zijn identiteit gevonden: hij voelde zich honderd procent hiphop en wilde uitbreken uit het lokale Mechelen. Die stad voelde voor hem toen leeg en inspiratieloos. “Er was niets voor mensen zoals ik. In elk café of elke discotheek werd vooral house gedraaid, en dat vond ik helemaal niets,” aldus Said.

Via MHD, een groepslid van DMT (Da Masta Thoughts), ontdekte hij dat er in Brussel wél een levendige hiphopscene bestond. Hij ging naar een bijeenkomst van de Zulu Nation en leerde daar Defi J kennen, zelf ook lid van de Zulu Nation. “Ik vond dat waanzinnig cool. Ik kende de Zulu Nation vooral van platen die ik thuis had liggen, zoals A Tribe Called Quest en De La Soul.”

Niet veel later volgde de eerste uitwisseling tussen Mechelen en Brussel. Said bezocht Defi J, zag zijn studio en ze praatten urenlang over muziek. Al snel werden de verschillen duidelijk. “Brussel stond toen op alle vlakken veel verder dan Mechelen,” vertelt hij. Toen Said zijn eerste demo aan Defi J liet horen, hoorde hij zelf meteen wat er beter kon. “Mijn accent klonk slecht en mijn Franse teksten waren zwak in vergelijking met de teksten en flow van Defi J.”

Tijdens een repetitie bij MHD kwam plots een verzamel-cd voorbij met Nederlandse hiphop, waaronder twee nummers van Osdorp Posse. “Die sound maakte indruk. Het deed me denken aan Nederlandstalige N.W.A.-achtige gangsta rap.” In diezelfde periode zag Said ook een reportage over Duitse rap. “Toen dacht ik: wacht eens even. Als het in het Duits kan en in het Nederlands, waarom zou ik dan geen teksten in het Vlaams schrijven?”

Met een eerste solidariteitsfeest in het vooruitzicht besloot hij het gewoon te proberen. MHD schreef vooral Engelstalige teksten, maar Said stelde voor dat hij zijn Vlaamse teksten zou spitten. Het optreden verliep ongewoon: Said stond als dj midden in de zaal, terwijl MHD op het podium stond. Na twee nummers volgde een freestylemoment met dansers in het publiek. Tijdens die sessie sprong Said op het podium en bracht hij voor het eerst een Nederlandstalige tekst.

De reacties waren gemengd en verbaasd. Veel mensen vroegen hem waarom hij niet in het Engels rapte, omdat hij daarmee meer zou kunnen bereiken. “Maar ik bleef koppig bij mijn plan,” besluit Said.