1986

Said kocht zijn eerste skateboard echter niet in een van deze winkels, maar bij Aldi, waar hij een goedkoper model vond. Hoewel hij nooit een echte topskater werd, hield hij enorm van het gevoel dat skateboarden gaf. Vooral het karakteristieke geluid van een skateboard op het asfalt sprak hem aan. “Het gevoel en het geluid van een skatebord vond ik geweldig,” vertelt Said.

Op jonge leeftijd besefte Said nog niet dat skateboarden deel uitmaakte van een bredere straatcultuur. Toch maakte hij al snel vrienden binnen de skatescene en werd hij een van de eerste Marokkanen in Mechelen met een skateboard. Dat viel op.

Niet veel later volgde er een verbod om met een skateboard de school te betreden. Ook thuis werd het skateboarden niet meteen aangemoedigd: zijn ouders vreesden dat hij zich zou bezeren bij een val en vonden het bovendien te opvallend. “Ze waren bang dat ik me pijn zou doen en dat het te veel aandacht zou trekken,” aldus Said.

In Mechelen bestond er in die tijd nog geen skatepark. De meeste skaters verzamelden daarom rond het oude zwemdok, een plek die uitgroeide tot een informele ontmoetingsplaats voor wie zich met skateboarden verbonden voelde.