1984

In 1984 was Said negen jaar oud. Hij was toen vooral bezig met het ontleden van Arabische liedjes. Elk jaar kocht hij in Marokko een tiental tot soms wel twintig cassettes, die hij stuk voor stuk verslond. Hij was ook gek op de stand-upcomedian Aberaof en bezat alle tapes van hem. Met veel humor sprak Aberaof over de miserie van het leven, iets wat Said enorm aansprak.

Natuurlijk mocht ook Thriller van Michael Jackson niet ontbreken in zijn collectie. Terug in België struinde hij elke rommelmarkt af om zijn platencollectie verder uit te breiden. Voor Said was 1984 zonder twijfel een jaar waarin de beste muziek ooit werd gemaakt. Madonna, Wham!, Michael Jackson en Stevie Wonder domineerden de hitlijsten, maar ook Europese groepen zoals Talk Talk, Duran Duran en Feargal Sharkey maakten diepe indruk.

Elke ochtend ging om zeven uur de radio aan, steevast afgestemd op Radio Reflex. Tijdens het ontbijt vulde de keuken zich met muziek en vrolijke stemmen. Said werd spontaan gelukkig wanneer hij de opgewekte presentatoren hoorde. De hese stem van Frank Vermeulen en vele anderen staan nog steeds in zijn geheugen gegrift.

Zijn oudere broer droomde er toen al van om zelf presentator te worden, onder de naam Yves Larno. Enkele jaren later zou hij inderdaad dj worden bij Radio Contact. Said zelf luisterde liever naar Radio Reflex. Daar werd meer alternatieve muziek gedraaid en bovendien vond hij het logo fantastisch: de zingende Sint-Romboutstoren.

Soms ging Said stiekem kijken naar de locaties van de radiozenders, nieuwsgierig naar wat er zich daar allemaal afspeelde. Die kleine avonturen leverden tastbare souvenirs op: een sticker van Radio Contact met de bekende dolfijn en eentje van Radio Reflex met de zingende Sint-Romboutstoren. Kleine symbolen van een grote liefde voor muziek en radio, die daar in 1984 stevig wortel schoot.